Wereldkampioen WUSV en FCI met Orry von Haus Antverpa en Japans WUSV Team Captain. 

HaruoWat Japanse wijsheid en een hele goede hond al niet teweeg kunnen brengen. Heden ten dage is er nog altijd de vraag van hoe heeft hij dat nou gedaan, in één jaar oftewel binnen een paar weken 2 x wereldkampioen worden. We kunnen hier heel kort over zijn. Hééél consequent, gericht en consistent trainen, alle obstakels onderweg willen en durven nemen gecombineerd met het ondefinieërbare “fingerspitzengefühl” en natuurlijk een absolute kwaliteits-hond. En daarbij, je moet geen overmacht pech-momenten tegen komen bij de wedstrijden waar het er werkelijk om gaat.

Onderstaand een interview met een uiterst vriendelijk en correct man met zeer veel kennis over de hondensport met name de africhting.

Huub: Hoe ben je met de hondensport in aanraking gekomen?

Haruo: Dat is door mijn vader gekomen. Hij was werkzaam op een hondenschool en ik ging als kind veel mee. Pas toen ik 13 jaar was raakte ik echt geïnteresseerd in de sport. Toen ik de twee-eenheid mens-hond bij mijn vader zag, dacht ik: dat wil ik ook. Na mijn schooltijd wilde ik echt beginnen. Dat was in 1978.

Huub: Wanneer heb je voor het eerst het SchH-examen gedaan?

Haruo: Ik ben begonnen met het Japanse programma en heb mezelf eerst ontwikkeld in de hondensport. Het inter-nationale programma ben ik gestart in 1988.

Huub: Welke fouten zie veel bij beginnende of zelfs gevorderde geleiders?

Haruo: Wat ik veel zie is teveel trainen in het programma en veel te weinig gericht belonen. Teveel corrigeren en te weinig belonen. Zelfs bij geroutineerde geleiders vind ik dat bij het appèl de meeste fouten worden gemaakt. Het SchH-programma is een appèl-programma, appèl is alles. Daarnaast vind het van belang om in aanvang géén fouten te maken in de opbouw.

Op mijn school ben ik instructeur en wil ik eerst weten wat we gaan doen: alleen sporten of SchH halen of fokken of WK nivo willen bereiken. Is dat laatste het geval dan zal ik er constant bij zijn om fouten uit te sluiten/voorkomen.

Huub: Dat is het voordeel van een professionele school, ze kunnen thuis of elders niets verprutsen.

Haruo: Ja, dat is zo, alles is onder controle, ook bij het speuren en het manwerk. Als de hond in het speuren te snel gaat leer ik hem om het langzaam te doen; dat is appèl in het speuren. Met het manwerk dito, je hebt in het SchH-programma vijf bijt handelingen, de rest is appèl. Kijk naar het zijtransport en vooral het rugtransport, volgen is volgen!

Nog even afdeling B, het vrij volgen, hoeveel honden volgen écht vrij? De meeste honden duwen tegen de geleider: ‘baas, geef mij die bal’.

Huub: Zie je verschillen tussen Japanse en Europese geleiders?
Haruo: Ja, misschien toch weer die mentaliteit. Ik zie of voel hier in Europa toch meer afgunst. En gegniffel langs de kant als het een ander niet goed gaat. Dat zie in Japan absoluut niet, wij hebben respect voor elkander.

Huub: Maak je ook video-opnames van de trainingen?
Haruo: Ja, dat doe ik zeer veel. Met name voor belangrijke wedstrijden de opnames goed bekijken en daarna uitvoerig bespreken. Maar dat gebeurt bij veel hondenscholen in Japan. We hebben tenslotte goede camera’s in Japan, ha ha ha!

Huub: Naar welk onderdeel gaat jouw voorkeur uit?
Haruo: Appèl, daar staat of valt alles mee, en het is die eenheid die je kunt realiseren.

Huub: Je bent zelf ook keurmeester, hoe bevalt je dat en hoeveel keuringen doe je in een jaar?
Haruo: Bevalt mij goed. Ik doe zo’n 15 keuringen per jaar. Het voordeel is dat ik heel veel leer van het keuren. Je ziet de sport van twee kanten, ik weet wat een geleider voelt, zeker als je op hoog nivo bezig bent. Ik weet wat je er voor moet doen, elke dag trainen en heel veel investeren in je hond.

Huub: Was je eerste hond een teef of een reu?
Haruo: Een reu. Ik had ook wel interesse in een teef, maar er waren op dat moment niet zulke goede teven en de reu die ik kon aanschaffen zag er veelbelovend uit.

Huub: Was de reu een Japans fokprodukt?
Haruo: Volledig!

Huub: Was je interesse in het buitenland snel gewekt?
Haruo: Ja, in 1988 ben ik voor het eerst overal gaan kijken, alleen maar kijken! Het jaar daarop ben ik naar de WK geweest en zodoende in contact gekomen met Roger Snollaerts.

Huub: Vertel eens over de Japanse Schutzhund club.
Haruo: Er zijn op dit moment ± 2000 leden. De verhouding showhond – werkhond ziet er ongeveer als volgt uit: aan de Japanse Siegerschau doen ca. 200 mee en aan de selektie voor het FCI of WUSV doen constant 40 à 50 honden mee. Ik denk dat ongeveer 200, vooral jonge geleiders, het Schutzhund programma doen. Oudere mensen doen het, eenvoudige, Japanse programma.

Huub: Hoe doen jullie de selektie voor WUSV / FCI?
Haruo: We doen 2 aangewezen wedstrijden en de beste vijf daarvan worden geselecteerd.

Huub: Hoe functioneert de africhting in Japan. Heb je net als bij ons in Europa clubs en rasverenigingen?
Haruo: Nee, er zijn geen clubs. In Japan is 80% professioneel en bestaat uit privéscholen en daarbij werken we met alle rassen door elkaar. Zelf bezit ik ook een school en train daar met 15 à 20 geleiders met diverse rassen. Dat is in heel Japan het geval.

Huub: Hoe werkt het bestuurlijk in Japan en wat is jouw inbreng?
Haruo: Je hebt de Japanse Kennelclub, dat is FCI en bestaat al zo’n 80 jaar. Hun interesse naar het buitenland is gering, vorig jaar waren er geen Japanse deelnemers op de FCI. Zelf ben ik lid van de Japanse Schutzhundclub, noem het de Japanse SV. Daarvan mag ik de voorzittershamer hanteren.

Huub: Vertel eens over de kwaliteit van de honden in Japan.
Haruo: We hebben goede honden in Japan. Vorig jaar waren er 40 honden voor de selectie, waarvan veel nakomelingen van Orry (26 van de 40). De toekomst ziet er goed uit.

Huub: Je doet zelf nog veel helperwerk, maar hoe zijn de andere helpers in Japan.
Haruo: We hebben goede pakwerkers, allen professioneel, en in die groep zijn er 3 met extra kwaliteiten.

Wanneer ik de Japanse helper vergelijk met de Europese, dan zie ik vooral verschil in mentaliteit. Japanners zijn altijd gedisciplineerd en tonen altijd 100% inzet. Mentaliteit is zeer belangrijk en dat weegt zwaar als je bij ons met een hond wilt gaan werken.

Om een voorbeeld te geven: als in Japan een persoon komt met interesse in de sport, zal deze eerst 3 maanden aaneen wekelijks moeten komen kijken en veel leren vanaf de zijlijn. Door dit vol te houden wordt de gewenste 100% mentaliteit en inzet getoond en wordt dan toegelaten tot de trainingen.

Huub: Het click systeem, wat vind je daarvan en gebruik je hetzelf ook?
Haruo: Dat vindt ik best goed. Ik heb het zelf nog niet gebruikt, maar wellicht in de toekomst. Ik wil mij er eerst in verdiepen en dan misschien er een hond mee africhten. In Japan wordt er bij mijn weten nog niet mee gewerkt.

Huub: Haruo, dank je voor dit interview en heel veel succes in de toekomst.

 

Tekst: Huub Wesseling
Foto’s: Willem van de Polder

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *